#10 – Van eetstoornis naar zelfvertrouwen

In de nieuwe aflevering van de BOOST! podcast vertelt Gudrun haar verhaal. Ze vertelt eerlijk over haar eetstoornissen en haar zoektocht naar geluk, maar ook hoe ze de switch maakte en zichzelf transformeerde naar de confidence queen en succesvolle zaakvoerder van 2 bedrijven die ze momenteel is. PS: Hou alvast een zakdoekje bij de hand…

Bij deze aflevering krijg je ook een gratis ‘Confidence Crash Course‘ waarin we jou 5 geheimpjes verklappen voor meer zelfvertrouwen. 🤩 Go get it, babe!

PS: vergeet ons zeker niet te sharen in jouw instagramstory (@getyourboost), elke week verloten wij een zalig cadeautje onder de leukste posts! 🎁 

aflevering #10 - SAMENVATTING

 Bulldozerke

Gudrun was vroeger een heel levendig en enthousiast kind die van niets of niemand bang was. Haar mama noemde haar dan ook altijd een bulldozerke. Ze ging geen enkele uitdaging uit de weg. Dat veranderde allemaal toen ze ongeveer 10 jaar was. Toen zijn er enkele dingen in haar leven gebeurd waardoor ze het gevoel had dat ze het niet verdiende om graag gezien te worden. 

Waarom zij wel en ik niet? 

Gudrun is beginnen worstelen met zichzelf in het vijfde leerjaar, ongeveer. Sommige mensen die haar graag hadden moeten zien, vonden haar toen niet belangrijk en als klein kind kon ze dat nog niet goed plaatsen dus begon ze te denken dat het wel aan haar zou liggen. Ze vroeg zich af waarom die mensen wel graag werden gezien en zij niet. Op die jonge leeftijd ben je sowieso al vatbaarder voor onzekerheden. Gudrun ging snel van een open boek te zijn naar een volledig gesloten boek. 

Onschuldig? 

Vroeger in de klas werd er al gepraat over hoeveel iedereen woog en Gudrun herinnert zich dat ze minder dan hen wou wegen. Het leek allemaal heel onschuldig, maar ze waren amper 11 jaar. Het was nog geen eetstoornis, maar het was wel een hele jonge leeftijd om daar al mee bezig te zijn. Het was ook toen dat haar leerkracht haar ouders op de hoogte bracht, omdat ze merkte dat er iets scheelde. Gudrun ging van een heel outspoken en enthousiast kind naar een heel verlegen meisje dat volledig dichtklapte. Een tijd later vertelden ook twee vriendinnetje aan de titularis dat Gudrun haar eten telkens weggooide. 

“Ik heb toen, om een of andere reden, het idee ontwikkeld dat als ik maar dun zou zijn, dan zouden ze mij leuk vinden.”

Ziektebesef

Gudrun was ervan overtuigd dat er geen probleem was. In de modewereld was iedereen zo mager dus dacht ze ‘als die zo mager mogen zijn, waarom mag ik dat dan niet?’. Tot haar mama een afspraak had gemaakt bij een psycholoog en ze ineens niet meer mocht sporten tot ze een bepaald gewicht had. Ze mocht zelfs niet meer gaan skiën, wat ze supergraag en veel deed, tot ze terug wat meer woog. Dat vond ze toen allemaal bullshit. Ze had op dat moment nog geen ziektebesef. 

Tot ze haar mama een paar dagen later hoorde huilen in de badkamer en zei dat ze dacht dat het haar schuld was. Toen voelde Gudrun zich zo schuldig. Het laatste wat ze wilde is dat zij de mensen die ze graag zag ongelukkig zou maken. Ze begon terug te eten, enkel en alleen omdat ze niet wilde dat haar mama nog triest zou zijn. Uiteraard was dat niet de juiste reden om terug te gaan eten, en stond het in de sterren geschreven dat ze zou hervallen. 

Familie van dokters

Ze groeide op in een familie van dokters en dacht altijd dat ze ook chirurg wou worden. Dan zou ze tenminste iemand zijn waar mensen naar kunnen opkijken, dacht ze. Ze begon de studie geneeskunde en behaalde heel goede punten. Ookal vond ze het niet leuk, ze beet door. In het eerste jaar van haar masteropleiding is Gudrun volledig gecrasht. Ze besefte tijdens de stageperiode dat ze enkel naar de klok staarde en de uren aftelde tot ze weer naar huis mocht. Het was helemaal niets voor haar, maar ze was eraan begonnen dus ze wou het afmaken. Toen is ze weer hervallen. 

Healthy lifestyle

Ze ging weer extreem sporten en op haar voeding letten. Ze maakte zichzelf wijs dat ze gezond at, omdat ze al meer at dan toen ze anorexia had. Maar deze keer sportte ze zo’n 2 à 3 uur per dag, dus moest ze veel meer voeding binnekrijgen. Haar mama besefte dat er terug iets aan de hand was. Die stond op punt om voor een halfjaar naar Zuid-Afrika te vertrekken, maar ze durfde niet zolang haar dochter zich niet zou laten behandelen. Gudrun wou haar mama deze droom niet ontzeggen, dus besloot ze in behandeling te gaan. Niet voor zichzelf, maar voor haar mama.

‘De grond zakte onder mijn voeten weg’

Tijdens haar laatste examens kreeg ze ineens geen leerstof meer in haar hoofd. Het enige waar ze aan kon denken, was wat ze zou eten, hoeveel en hoe laat. Dat spookte de hele tijd door haar hoofd, waardoor ze zich op niks anders kon focussen. Ze kreeg ineens een moment dat de grond precies onder haar voeten wegzakte. Alle emoties die zij al jarenlang onderdrukte kwamen toen naar boven. Dat waren vier van de donkerste dagen uit haar leven. Ze kreeg opeens het besef dat ze al jaren doodongelukkig was en dat ze al jaren deed alsof alles oké was. 

“Ik ben al 15 jaar niet gelukkig. Het zit er niet meer in voor mij. Ik ben het gewoon niet waard.”  

Ommekeer

Na die moeilijke examenperiode ging ze haar mama in Zuid-Afrika bezoeken. Bij aankomst pakte haar mama haar stevig vast en werd ze emotioneel. Achteraf vertelde ze dat ze dacht dat dat misschien de laatste keer zou zijn dat ze haar dochter zou zien, want Gudrun zag er extreem moe uit en was gewoonweg op. Haar mama had kort daarvoor een burn-out gehad door haar werk en maakte de beslissing om naar Zuid-Afrika te gaan en iets helemaal anders te doen. Gudrun zag hoe gelukkig zij daar was en wat voor een ommekeer haar mama had gemaakt, en dacht op dat moment ‘als zij dat kan, kan ik dat ook’. Dat heeft haar de kracht gegeven om zelf te willen veranderen en gelukkig te worden. 

De vraag van verandering

Ze kwam terug thuis van een fantastische reis naar Zuid-Afrika en moest terug beginnen studeren voor haar herexamens. In één klap voelde ze zich terug slecht en begon ze opnieuw alles af te wegen en terug obsessief bezig te zijn met sport en voeding. Haar therapeut stelde haar de vraag: “Maar Gudrun, waarom doe je dat? Je herexamens?” en dat was iets waar ze nog nooit bij stil had gestaan. Heel haar leven dacht ze dat ze dokter moest worden, want ze was super slim en behaalde uitstekende punten. Nooit had ze zichzelf de vraag gesteld of ze dat wel echt wou. Na die vraag van haar therapeut is ze beginnen nadenken en kwam ze tot het besef dat ze dit helemaal niet wou doen. 

Nooit te laat

De mama van Gudrun heeft op haar 53ste haar passie nog gevonden, waardoor Gudrun het gevoel kreeg dat zij ook nog kon veranderen. Het is nooit te laat om je passie te vinden. Toen ze thuis het nieuws bracht dat ze had beslist te stoppen met studeren, werd zelfs haar stiefvader emotioneel. Hij hoopte haar nooit nog zo ongelukkig te zien als toen zij voor arts studeerde. Iedereen was enorm blij met die beslissing.

 “Eigenlijk wat ik wil doen is ervoor zorgen dat niemand zich ooit nog zo slecht hoeft te voelen als ik mij heb gevoeld.”

Gudrun besliste psychologie te studeren, want ze heeft een passie voor mensen helpen. Er viel een enorme last van haar schouders. Eens ze die keuze had gemaakt, is haar herstel pas begonnen. Maak meer keuzes voor jezelf waardoor je meer dingen in je leven hebt die van jou zijn en waar jij echt gelukkig van wordt. Voor jezelf beginnen leven is voor Gudrun de doorslaggevende factor geweest waardoor zij hersteld is van haar eetstoornis. Volg je hart, volg je passie en doe wat jou gelukkig maakt!